Hayat pahalandıkça, faturalar her geçen gün biraz daha fazlalaşıyor. Vatandaş gerçekten zor bir geçim mücadelesi ile karşı karşıya.
Esnafımız hayat pahalılığı karşısında tedirgin. Müşterisine malını satabilecek ki çarkını döndürebilsin. Esnaf malımı satabilecek miyim diye, tedirgin.
Bugün bu fiyata satarsam, yarın bu malı aynı fiyata alabilecek miyim ya da aynı malı aynı fiyata yapıp vitrine koyabilecek miyim diye, tedirgin.
Müşteri tedirgin, elindeki kısıtlı parayı buraya harcayıp harcamama konusunda oldukça düşünceli yani tedirgin.
Alan tedirgin, satan tedirgin. İlginç bir Pazar. Böyle olunca esnaf mecburen kepenk kapatıyor.
Unutmayalım ki güçlü Türkiye, yalnızca büyük rakamlarla değil; huzurlu ailelerle, ayakta kalan esnafla, üreten çiftçiyle ve geleceğe umutla bakan gençlerle kurulur.
Artık vatandaşın sabrı da bütçesi de zorlanıyor. Yumurta kapıya dayanmış durumda.
Şimdi sormak gerekiyor; Geçim derdi kapıda. Çare nerede? Anlatmaya çalışacağım…
Bursa'nın eski bir çarşısında, yan yana iki dükkan vardı. Biri kırk yıllık ayakkabıcı Rıza Usta'nın, diğeri ise köşedeki meşhur börekçi Salih'in dükkanıydı.
Bir sabah Rıza Usta, vitrine koyduğu deri ayakkabının etiketini eline almış, kara kara düşünüyordu. Tam o sırada içeri mahallenin emeklisi Kemal Bey girdi. Ayakkabıyı eline aldı, evirdi çevirdi, derin bir iç çekti.
Rıza Usta, Kemal Bey'in gözlerindeki o tanıdık tereddüdü görünce içinden geçirdi: "Eyvah, şimdi fiyat soracak. Alırsa yerine yenisini bu fiyata koyamam, almazsa akşam eve ekmek götüremem."
Kemal Bey ise ayakkabıya bakıp içinden şöyle diyordu: "Şunu alsam, bu ayki elektrik faturası açıkta kalır. Almasam, kış kapıda, eski ayakkabı su alıyor."
İkisi de birbirine bakıp aynı anda derin bir "Of!" çekti.
Rıza Usta dayanamadı: "Kemal Bey, vallahi satmaya korkuyorum. Bunu sana 1.500 liraya versem, yarın toptancıya gidip aynısını 1.700 liraya geri alamayacağım."
Kemal Bey güldü: "İlahi Rıza Usta, ben de almaya korkuyorum! Cebimdeki son parayı buna versem, yan dükkandaki Salih'ten iki porsiyon börek yiyemeyeceğim."
Tam o sırada elinde tepsiyle içeri börekçi Salih girdi. Yüzü asıktı. "Ustam," dedi Rıza'ya, "Sana iki sıcak börek getirdim ama kusura bakma, peynire yine zam gelmiş. Yarın bu tepsiyi nasıl dolduracağım bilmiyorum."
Rıza Usta tepsideki böreğe baktı, sonra Kemal Bey'e döndü, sonra Salih'e baktı. Dükkanda kısa bir sessizlik oldu. Üçü de aynı mahallenin insanıydı; biri üretiyor, biri satıyor, biri tüketmeye çalışıyordu ama çark dönmüyordu.
Rıza Usta birden gülmeye başladı: "Yahu biz ne yapıyoruz? Ben ayakkabıyı satmaktan korkuyorum, Kemal Bey almaktan korkuyor, Salih börek yapmaktan korkuyor. Hepimiz birbirimizin müşterisiyiz ama hepimiz birbirimizden kaçar olduk!"
Rıza Usta uzandı, Salih'in tepsisinden bir börek aldı ve cebinden parasını çıkarıp uzattı. Salih parayı alır almaz Kemal Bey'e döndü: "Kemal Abi, geçen haftadan sana 200 lira borcum vardı, buyur." Kemal Bey parayı cebine koydu, gözleri parladı: "Rıza Usta, şu ayakkabının peşinatını vereyim, haftaya da maaş yatınca kalanını tamamlarım!"
O an dükkandaki o buz gibi hava dağıldı. Üçü de aynı paranın el değiştirmesiyle bir anda nefes almıştı.
Kemal Bey yeni ayakkabısını ayağına geçirirken gülümsedi: "Meğer çare sadece cepteki rakamlarda değilmiş usta. Çark, birbirimize güvendiğimiz ve elimizdekini korkmadan paylaştığımız zaman dönüyormuş."
Rıza Usta çayları tazelerken başını salladı: "Doğru dersin Kemal Bey. Büyük rakamlar kağıt üzerinde büyür ama memleket, ancak esnafı, emeklisi, çiftçisi aynı sofrada birbirine omuz verince ayakta kalır."
ÇOK SADE BİRİNE ANLATIR GİBİ ANLATACAĞIM.
Sen arabanın frenini köküne kadar diplersen araba hareket edebilir mi, yolunda akıp gidebilir mi?
FRENDEN AYAĞINI KALDIR Kİ; BU ARABA GİTSİN ARKADAŞ.
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Bahri PALAS
Geçim derdi kapıda, Çare nerede?
Hayat pahalandıkça, faturalar her geçen gün biraz daha fazlalaşıyor. Vatandaş gerçekten zor bir geçim mücadelesi ile karşı karşıya.
Esnafımız hayat pahalılığı karşısında tedirgin. Müşterisine malını satabilecek ki çarkını döndürebilsin. Esnaf malımı satabilecek miyim diye, tedirgin.
Bugün bu fiyata satarsam, yarın bu malı aynı fiyata alabilecek miyim ya da aynı malı aynı fiyata yapıp vitrine koyabilecek miyim diye, tedirgin.
Müşteri tedirgin, elindeki kısıtlı parayı buraya harcayıp harcamama konusunda oldukça düşünceli yani tedirgin.
Alan tedirgin, satan tedirgin. İlginç bir Pazar. Böyle olunca esnaf mecburen kepenk kapatıyor.
Unutmayalım ki güçlü Türkiye, yalnızca büyük rakamlarla değil; huzurlu ailelerle, ayakta kalan esnafla, üreten çiftçiyle ve geleceğe umutla bakan gençlerle kurulur.
Artık vatandaşın sabrı da bütçesi de zorlanıyor. Yumurta kapıya dayanmış durumda.
Şimdi sormak gerekiyor; Geçim derdi kapıda. Çare nerede? Anlatmaya çalışacağım…
Bursa'nın eski bir çarşısında, yan yana iki dükkan vardı. Biri kırk yıllık ayakkabıcı Rıza Usta'nın, diğeri ise köşedeki meşhur börekçi Salih'in dükkanıydı.
Bir sabah Rıza Usta, vitrine koyduğu deri ayakkabının etiketini eline almış, kara kara düşünüyordu. Tam o sırada içeri mahallenin emeklisi Kemal Bey girdi. Ayakkabıyı eline aldı, evirdi çevirdi, derin bir iç çekti.
Rıza Usta, Kemal Bey'in gözlerindeki o tanıdık tereddüdü görünce içinden geçirdi: "Eyvah, şimdi fiyat soracak. Alırsa yerine yenisini bu fiyata koyamam, almazsa akşam eve ekmek götüremem."
Kemal Bey ise ayakkabıya bakıp içinden şöyle diyordu: "Şunu alsam, bu ayki elektrik faturası açıkta kalır. Almasam, kış kapıda, eski ayakkabı su alıyor."
İkisi de birbirine bakıp aynı anda derin bir "Of!" çekti.
Rıza Usta dayanamadı: "Kemal Bey, vallahi satmaya korkuyorum. Bunu sana 1.500 liraya versem, yarın toptancıya gidip aynısını 1.700 liraya geri alamayacağım."
Kemal Bey güldü: "İlahi Rıza Usta, ben de almaya korkuyorum! Cebimdeki son parayı buna versem, yan dükkandaki Salih'ten iki porsiyon börek yiyemeyeceğim."
Tam o sırada elinde tepsiyle içeri börekçi Salih girdi. Yüzü asıktı. "Ustam," dedi Rıza'ya, "Sana iki sıcak börek getirdim ama kusura bakma, peynire yine zam gelmiş. Yarın bu tepsiyi nasıl dolduracağım bilmiyorum."
Rıza Usta tepsideki böreğe baktı, sonra Kemal Bey'e döndü, sonra Salih'e baktı. Dükkanda kısa bir sessizlik oldu. Üçü de aynı mahallenin insanıydı; biri üretiyor, biri satıyor, biri tüketmeye çalışıyordu ama çark dönmüyordu.
Rıza Usta birden gülmeye başladı: "Yahu biz ne yapıyoruz? Ben ayakkabıyı satmaktan korkuyorum, Kemal Bey almaktan korkuyor, Salih börek yapmaktan korkuyor. Hepimiz birbirimizin müşterisiyiz ama hepimiz birbirimizden kaçar olduk!"
Rıza Usta uzandı, Salih'in tepsisinden bir börek aldı ve cebinden parasını çıkarıp uzattı. Salih parayı alır almaz Kemal Bey'e döndü: "Kemal Abi, geçen haftadan sana 200 lira borcum vardı, buyur." Kemal Bey parayı cebine koydu, gözleri parladı: "Rıza Usta, şu ayakkabının peşinatını vereyim, haftaya da maaş yatınca kalanını tamamlarım!"
O an dükkandaki o buz gibi hava dağıldı. Üçü de aynı paranın el değiştirmesiyle bir anda nefes almıştı.
Kemal Bey yeni ayakkabısını ayağına geçirirken gülümsedi: "Meğer çare sadece cepteki rakamlarda değilmiş usta. Çark, birbirimize güvendiğimiz ve elimizdekini korkmadan paylaştığımız zaman dönüyormuş."
Rıza Usta çayları tazelerken başını salladı: "Doğru dersin Kemal Bey. Büyük rakamlar kağıt üzerinde büyür ama memleket, ancak esnafı, emeklisi, çiftçisi aynı sofrada birbirine omuz verince ayakta kalır."
ÇOK SADE BİRİNE ANLATIR GİBİ ANLATACAĞIM.
Sen arabanın frenini köküne kadar diplersen araba hareket edebilir mi, yolunda akıp gidebilir mi?
FRENDEN AYAĞINI KALDIR Kİ; BU ARABA GİTSİN ARKADAŞ.