İnsan çoğu zaman mutluluğu uzaklarda arar. Daha çok kazandığında, daha çok takdir edildiğinde, daha çok sevildiğinde mutlu olacağını düşünür.

Oysa çoğu kişi şunu fark etmez…

Mutluluk, insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin bir sonucudur. Kendine değer vermeyen birinin, hayattan tatmin olması neredeyse imkânsızdır.

Bir bilgeye sormuşlar:
— İnsan neden mutlu olamaz?
Bilge kısa ve net cevap vermiş:
— Kendisiyle barışamadığı için.

Gerçekten de insan, kendiyle barışık değilse; ne sahip oldukları yeterli gelir ne de çevresinden gördüğü ilgi onu doyurur.

Çünkü asıl eksik olan şey dışarıda değil, içeridedir. O da öz saygıdır.

Öz saygı; insanın kendini olduğu haliyle kabul edebilmesi, hatalarıyla da, güçlü yanlarıyla da “Ben değerliyim” diyebilmesidir. Bu duyguya sahip olan insanlar, başkalarının gözünden kendilerini tanımlamaz. Alkışa, onaya ya da sürekli takdire ihtiyaç duymazlar. Kendi değerlerini başkalarının cümlelerine teslim etmezler.

Öz saygısı düşük olanlar ise hayatı hep bir sınav gibi yaşar. Her davranıştan sonra “Acaba yanlış mı anlaşıldım?”, “Yeterince iyi miydim?” sorularıyla kendilerini yorarlar. Başkalarının düşünceleri, onların ruh hâlini belirler. Böyle bir zihinle huzurlu olmak mümkün değildir.

Öz saygısı olan insanlar, hata yaptıklarında kendilerini yerden yere vurmaz.

Yanlışlarını inkâr etmezler ama o yanlışlar üzerinden kendilerini tanımlamazlar. “Ben hatalıyım” demek yerine, “Bu hatadan ne öğrenebilirim?” diye sorarlar. Bu bakış açısı, insanı yıpratmaz; aksine güçlendirir.

İlişkilerde de durum aynıdır.

Kendine değer vermeyen insan, başkalarının sevgisini kazanmak için sınırlarını yok sayar. Fazla verir, az alır; susar, katlanır, bir süre sonra da tükenir. Oysa öz saygısı olan biri, “Hayır” demeyi bilir. Çünkü bilir ki kendine saygı duymadan, sağlıklı bir ilişki kurulamaz.

Hayattan keyif almak da öz saygıyla doğrudan bağlantılıdır. Kendini değersiz hisseden biri, güzel anların bile tadını çıkaramaz. Sürekli eksik olana odaklanır. Oysa kendine değer veren insanlar, küçük mutlulukları fark eder. Bir başarıyı küçümsemez, bir çabayı görmezden gelmez. Kendisiyle gurur duymayı bilir.

Peki, öz saygı nasıl güçlenir?

Öncelikle insanın kendi iç sesiyle yüzleşmesi gerekir. Kendinize nasıl konuştuğunuzu bir düşünün. Sürekli kendinizi eleştiriyor, küçümsüyor, yetersiz hissettiriyorsanız; en büyük zararı yine siz veriyorsunuz demektir. Kendinizle konuşurken, sevdiğiniz bir insana konuşur gibi konuşmayı deneyin.

Başarılarınızı yok saymayın. Küçük de olsa her adım değerlidir. “Şanslıydım” diyerek emeğinizi silmeyin. Çünkü emeğini tanımayan, kendini de tanıyamaz.

Ve en önemlisi, başkalarıyla kıyaslamayı bırakın. Herkesin hayatı, imkânı ve zamanı farklıdır. Kendi yolunuza odaklanın. Çünkü başkasının hayatına bakarak mutlu olmaya çalışan, kendi hayatını kaçırır.

Neticede…

Öz saygı; lüks değil, bir ihtiyaçtır. Kendine değer vermek bencillik değil, sağlıklı olmanın temelidir. Unutmayalım: İnsan kendisine nasıl davranıyorsa, hayat da ona öyle davranır. Kendini seven, hayatı daha anlamlı yaşar. Çünkü mutluluk, en önce insanın aynaya baktığında hissettikleridir.

SEVGİYLE KALIN!