Yıl; 1960’a yakın olmalı..
   Duvara, biz çocukların uzanamayacağı yere sabitlenmiş bir rafın üzerine konulan, dantelli örtülü kutunun düğmesi büyüklerce açılır, ısındıktan sonra içinden sesler gelirdi.
   Hani çocukken; “Bunun içinde insanlar var” dediğimiz koskocaman radyo..
   Aklımdaki, ilk anons buydu..
   Sabah saat 07.00’de gong vurur. Ve;
   “Bugün 30 Haziran Salı..
   Demirbank hayırlı günler diler”
   O zaman var olan bir banka güzel, akılda kalıcı bir reklam bulmuş.
   Hem reklam hem günü anımsatma..
   Biz o yıllar seyirci değil, dinleyici idik..
   Büyüklerin “ajans” dediği haberler, çıt çıkarılmadan dinlenirdi.
   Çok güvenilirdi, “Radyo söyledi” denirdi, akan sular dururdu.
   “Arkası yarın” vardı. Saat 10.00’da ünlü klasik ya da yerli yazarların eserleri Devlet Tiyatrosu sanatçıları tarafından seslendirilirdi. Aklımda kalan; seslendirenlerin isimlerinden sonraki, “.. ve, efekt Ertuğrul İmer ya da Korkmaz Çakar” sözleri..
   Efekt ne ki? Sonradan öğrendim..
   Oyun sırasındaki kapı gıcırtısı, yürüme, masaya vurma vb. sesleri çıkartmak.
   “Yurttan sesler korosu” olmazsa olmazlardan..
   Saz sanatçıları sayılır, “..ve, Atilla Mayda”, sonraları “..ve Hüseyin İleri”..
   Bir Zeki Müren programı vardı. Hani şu; “Gözünüz yolda, kulağınız bende olsun sevgili şoför arkadaşlarım” dediği.. Sonra konserler..
   “Münir Nurettin Selçuk’tan, Safiye Ayla’dan, Ahmet Üstün’den şarkılar dinlediniz” gibi..
   Sonraları herkese yönelik programlar artar.
   Uğurlugil Ailesi, Orhan Boran ve Yuki, Radyo Tiyatrosu..
   Maç günleri, adı sıkça değişen genellikle o zamanki Mithatpaşa Stadı’ndan Halit Kıvanç, Orhan Ayhan, Necati Karakaya’nın anlattığı maçlar..
   Radyo; dünyayı evimize getiren bir dosttu..
   Kısa dalga, uzun dalga, cızırtı, sonra yayın.
   ‘Radyo Günleri’ ne keyifti ama..
   Radyo nostaljisi, anlat anlat bitmez, kitaplara sığmaz.
   Bunlar; şöyle bir aklıma gelenler.
   Güzel günlerdi..